Ik geef je kracht
We willen zo
graag in een wereld leven
waar alles perfect is, super en volmaakt.
Weg ziekte, zwakheid, door dood niet meer aangeraakt,
geen storm of orkaan mag aarde doen beven.
Regels moeten
ons veiligheid voorschrijven.
Kracht staat voorop, zekerheid ons bestaan,
alles onder controle, wie doet ons iets aan?
Het leven is maakbaar, zo moet het blijven.
Maar leven,
helaas, kent ook tegenslagen
die onherroep lijk eens komen opdagen.
Wat voel je je dan verdrietig, kwetsbaar, zwak,
waar vind je dan
troost, steun, houvast, onderdak?
Een kind lang gelee in zwakte geboren
zegt: Ik geef je kracht, laat mij je pijn horen.
Theo Vertelman
Paasgedicht
VROEG IN DE MORGEN
Vroeg in de
morgen
de zon kwam op
de aarde ontwaakte
een nieuwe dag begon.
Vroeg in de
morgen
kwamen mensen
met hun verdriet
om te zoeken naar troost
en vonden een leeg graf.
Vroeg in de
morgen
bleek de dood verdwenen:
hij is niet hier
hij gaat je voor.
Vroeg in de
morgen
verwarmde de zon de aarde
de kou verdreven
de duisternis voorbij:
hij leeft.
Vroeg in de
morgen
begon bij het lege graf
nieuw leven
voor hem.
Sinds die morgen
van Pasen
mag je geloven
in nieuw leven
voor ons
voor jou
voor mij.
Kun je het ook?
TheoVertelman
GAVEN VAN GODS GEEST.
Pinksteren
50
dagen na Pasen
50
dagen na nieuw leven
de hoop
zakte weg,
onzekerheid, twijfel sloeg toe
moedeloosheid
opgesloten in zichzelf:
waar
was het nieuwe leven?
Toen
kwam de Geest:
ze
leefden op
hervonden hoop, zekerheid
durfden
weer
werden
enthousiast, vurig
gooiden
deuren open.
Kregen
wijsheid, werden verstandig
hadden
inzicht, voelden kracht
en
vertelden met kennis en ontzag
over
Gods daden van liefde.
Pinksteren:
als een
duif fladderden ze uit,
en
lieten zien:
het is
de moeite waard
leven
in zijn geest.
Durf
erin te geloven
en je
leeft weer op.
Je
staat wijs, verstandig,
met
inzicht en kracht in het leven,
je kent
en respecteert
Gods
liefde, zichtbaar in mensen,
Pinksteren: je leeft weer op!
Theo Vertelman
Ons ijkpunt
Nader t Veld
zie het geheel
daar een toren,
wijzend omhoog
de Martinus:
ijkpunt in het dorp.
Nader de kerk
zie haar staan
vertrouwd thuis
meer dan anderhalve eeuw
de Martinus :
ijkpunt in de tijd.
Kom binnen
ervaar
warmte, verkoeling,
troost, geluk
in onze Martinus:
ijkpunt in het leven.
Kom vieren
het leven
straal van vreugde
bij nieuw begin
breek en deel
vorm je
trouw, liefde
door de jaren
dank voor het goede
in onze Martinus:
ijkpunt bij licht.
Kom overleven
de dood
huil, rouw met elkaar
herinner die wegvielen
verlicht de zwaarte van het einde
in onze Martinus:
ijkpunt in duisternis.
Kom werken
aan je leven
aan de wereld
doe de woorden
dien de minsten
sterk de zwakken
in onze Martinus:
ijkpunt van delen.
Kom leren
de diepte en de hoogte
van het leven
vind houvast,
vertrouwen
in onze Martinus:
ijkpunt van geloven
Kom bouwen
met elkaar
aan dit thuis
voor jou en mij,
blijf stevig op de grond
kijkend naar mensen
wijzend omhoog
vanuit onze Martinus:
ijkpunt van mensen op God.
Nader jezelf
zie je leven
en laat je ijken
in onze Martinus.
Theo Vertelman
Herfst...
Sterven moet het leven
verkleuren de bladeren
ze vallen weg.
Troosteloos en somber
blijven hun stammen achter
zelf liggen ze terneer.
De stappen die ik zet
op kleurrijke bladeren
laten een dood spoor achter.
Verwaaid en afgestorven
kijken ze me na.
Maar......
zelfs het dode blad
blijft me boeien
want daar
onder het kleed van kleuren
wacht koud het leven
om opnieuw te beginnen.
In de herfst
denk ik aan hen
die wegvielen uit mijn leven.
Troosteloos en somber
bleef ik achter
zij lagen terneer
de stappen die ik zet
op hun herinneringen
lijken te vervagen.
Verborgen in de dood
kijken ze me na.
Maar.......
zelfs de dood
blijft me boeien
want zou
onder de dood
ook niet wachten het leven
om opnieuw te beginnen.
Zij vielen weg,
verkleurden mijn leven
maar sterven zal de dood
ik hoop
geloof
vertrouw.......
Theo Vertelman
Uit De dood overleven
Verloren:
Ik heb iets moois verloren
ik ben het kwijt,
ik zoek
overal
maar vind het niet.
Ik heb iets moois verloren
zo kostbaar
zo vertrouwd
het hoorde bij mij
zo vanzelfsprekend
betekende zoveel
het was alles voor mij
maar ik ben het kwijt.
Ik heb iets moois verloren:
mijn lief
mijn alles
ik heb jou verloren.
Ik zoek
ik tast
ik dwaal
verdwaal
maar vind je niet.
Ik vind slechts
leegte, verdriet, tranen,
Ik heb iets moois verloren
probeer het te vinden
ik zoek in de nacht
tast overdag
dwaal in mijn herinneringen
verdwaal in de leegte.
Tastend,
dwalend,
verdwalend
zoek ik mijn weg
door het leven.
Ik wil zo graag
dat ik je vind
ooit ergens
misschien wel
achter alle leven
over alle dood
misschien wel
bij de God van alle leven.
Blijf je
met mij verbonden
bij God:
heeft die jou gevonden?
Ik hoop het,
ik vertrouw er maar op
want ik ben bang
dat ik anders
zo alleen loop
zo verloren.
Theo Vertelman
ADVENT
Het donker valt vroeg:
de dagen kort
de nachten lang.
Het wordt kouder:
natuur sterft,
bladeren vallen,
mensen lossen op
achter muren.
Duisternis,
koud
dood:
het is om ons heen.
Is er nog licht,
is er nog warmte,
is er nog leven?
Hoe verdrijf je
donker,
kou,
dood?
Hoe doorbreek je muren?
We ontsteken een licht,
en nog n,
en nog n,
en nog n.
Vier lichten in deze tijd,
het wordt warmer,
er lijkt leven te komen.
Op weg door het leven
op weg naar Kerst,
verwachten we,
openen we deuren
voelen we warmte bij elkaar,
zien we uit naar een kind,
hij die Licht genoemd wordt.
Wordt hij straks ook ons
licht?
Theo
Vertelman.
Is dit God ?
In het oneindig groot heelal:
de aarde,
een stipje in de onmetelijke ruimte
maar wel de plaats
waarop ik woon
met jou!
In de oneindig lange geschiedenis:
dit jaar,
een tel op de eeuwig durende kalender
maar wel de tijd
waarin ik leef
met jou!
In de oneindig lange rij:
deze mensen
een stofje in de onafzienbare ketting
maar wel degenen
waarmee ik leef
met jou!
Tussen al die mensen
tijdens die lange geschiedenis
op deze aarde
in dit heelal
worden er kinderen geboren
steeds weer,
uniek, bijzonder,
goddelijk goed.
Zo ook toen,
daar, achteraf,
een kind
klein, kwetsbaar.
Dat is God,
zei men.
Is dat nou God?
Hij liet zien
hoe je kunt leven
met elkaar
in de tijd
hier op aard.
Dit kind
goddelijk goed:
liet zien,
dat in dit oneindig groot heelal
er altijd weer mensen
goddelijk goed kunnen zijn
Durf daarom
in dit oneindig groot heelal.
alle tijden door
met al die mensen
te blijven geloven
in elkaar,
in dit kind,
want dit is God.
Theo Vertelman.
